Kuddedier

Leuk zo'n individualistische maatschappij
Alles wordt alsnog gedaan voor de vleierij
Werp een blik op straat, en je ziet direct
Dat iedereen hetzelfde draagt, en het lekt

Tuurlijk doe ik ook mee, maar ben het zat
Al de overdreven vrolijkheid, afgemat
Het stigma dat je altijd maar moet genieten
Maar dan wel iets missen verbieden

Vreemd is normaal, maar te vreemd is gestoord
Creativiteit aangespoord, maar snel ook vermoord
Balans is de sleutel tot zoveel, altijd maar grijs
Geef mij nu eens zwart wit, hard op hard, een lijst

En dat zijn slechts alle zichtbare dingen,
Mijn verstand probeert het te verdringen
Alles wat onmogelijk is of lijkt, op achterloop
Door eerdere struggles of angst, weg de hoop

Een normaal leven? Is niet mogelijk, maar
Waarom bestaat er een norm in een wereld
draait om uniek zijn, de gelukkigste, hier en daar
Maar toch allemaal in een mal smolt