Wat zou ik graag alles van me afgooien Alle maskers, alle filters, alle lagen Ik kan het niet aan. Overal een andere vorm van mezelf Wel mezelf, maar nooit de pure ik. Altijd een aangescherpte, lieve, wijze, scherpe, of onhandige versie. Het zijn muren, die ik probeer neer te halen. Maar de defensie is te sterk, komt weer op Zakt weer weg, als iedereen is verdwenen. Probeer het keer op keer Maar weiger medelijden te ontvangen. Want velen hebben het erger, Ik voel me stuk om niets. Ik laat wel ik zien Maar niet alles Misschien voel ik me ooit thuis bij iemand Ooit

De liefde ben ik zat Het concept, de uitvoering De neerbuigendheid Te hoog ligt de lat Vertrouwen heb ik er niet in Van deze hoop neem ik even afscheid

Op vallen de noten geschoten, gesmeerd Als pindakaas, hagelslag Voert je mee op de wolken Vervolgen, verzwolgen Zwelt aan, vertelt, Verhalen hier van daan Van tijden geleden Heden, toe komt Verstomd, ver traag Eindigt met een klap Of een sisser

Porselein in een wereld van steen Besta nu meer uit lijm dan gebroken stukken. Gruis Al het waardevolle dat ik ooit bezat is weggevloeid, heeft geen kans gehad te rijpen. Cynisch eigenlijk dat ik zo goed ben in het wegstoppen en oppotten van problemen, terwijl ik zelf compleet gebroken ben geweest. Ik ben heel, gemaakt, ik kan functioneren. Voel me beter dan hoe ik me een poos terug voelde, Ik verf laagjes over de gebroken stukken, bedek ze, ze hoeven niet meer te bestaan. Bouw door op wat ik heb. Maar soms. Het lijkt of alleen de scherven nog bestaan, alles valt uit elkaar. Pure wanhoop, Complete onbegrip van ieder om me heen. Het is niet nuttig niet nodig er vloeit niets meer uit mijn vingers voort terwijl ik alles heb wat ik zou durven hopen de wereld draait, valt om soms durf ik nog te denken hopen dat ik er morgen niet meer ben