Eens

Wanneer ik met je praat
Alsof mijn hart een slag overslaat
Verlangen doet naar verloren tijden
Zal ik me verblijden

Mijn blik valt op je
En glijdt er zo weer af
Te kostbaar, meer dan ik ooit verdien
O, waarom ben ik zo laf

Je arm om mijn schouder
Tranen vloeien uit mijn ogen
Kijk niet, doe niets, loop weg
Ik verdien geen mededogen

Al zeg je niets, aanwezig
Vindt de dingen prachtig
Die ik ooit hoop te aanvaarden
Maakt me krachtig

De hoop zal altijd blijven
Maar reden gaat niet verloren
Niet eens, maar wanneer weer
Misschien een uitverkoren