Leuk zo'n individualistische maatschappij Alles wordt alsnog gedaan voor de vleierij Werp een blik op straat, en je ziet direct Dat iedereen hetzelfde draagt, en het lekt Tuurlijk doe ik ook mee, maar ben het zat Al de overdreven vrolijkheid, afgemat Het stigma dat je altijd maar moet genieten Maar dan wel iets missen verbieden Vreemd is normaal, maar te vreemd is gestoord Creativiteit aangespoord, maar snel ook vermoord Balans is de sleutel tot zoveel, altijd maar grijs Geef mij nu eens zwart wit, hard op hard, een lijst En dat zijn slechts alle zichtbare dingen, Mijn verstand probeert het te verdringen Alles wat onmogelijk is of lijkt, op achterloop Door eerdere struggles of angst, weg de hoop Een normaal leven? Is niet mogelijk, maar Waarom bestaat er een norm in een wereld draait om uniek zijn, de gelukkigste, hier en daar Maar toch allemaal in een mal smolt