Gedachtenstroom #1

Wat maakt dat ik me gewaardeerd voel?

Wat maakt mij mezelf?

Heb ik ooit iemand voluit liefgehad? Ben ik uberhaupt in staat lief te hebben?

Leef ik mijn leven wel werkelijk voor mezelf, en niet voor anderen?

Allemaal vragen waar ik weinig antwoorden voor heb of bang ben voor de antwoorden. Zie je, weer het woord bang. Angsthaas. 

Maar als je angst hebt, betekent dat de liefde niet compleet in me kan werken (1 joh 4:18). Houden mijn angsten me van de liefde van iedereen af? En zo ja, hoe kan ik deze angsten overwinnen? Ze zijn er al zo lang, alsof ze een deel van me zijn. Ze een voor een, beetje voor beetje overwinnen is de tactiek tot nu toe geweest. Stressvol, en de laatste tijd vaak terugvallers, maar er is enigzins progressie. En nee. Dit is niet iets dat pas n maandje speelt, helaas is er niet echt een tijd aan te wijzen. Ik ben altijd al snel angstig geweest, maar wist het goed te verbergen. Dat deed ik, als jongste in het gezin zijnde, om maar niet als zwakste gezien te worden. Al voelt dat niet zo, ik kwam er laatst achter dat ik hun kritiek veel te veel op me laat inwerken. Als ik mn haar wil verven, moet ik dat gewoon doen, en niet willen weten wat mijn familie er van vindt, laat staan gaan twijfelen aan die beslissing. Nog iets om op te letten/aan te werken. 

Om trouwens op de eerste vraag terug te komen, de lof over mijn maskers, gedichten, etc. Lof over schoolwerk doet me niets. Het moet gebeuren. Maar als ik iets moois wil maken, wil ik graag dat anderen er ook van kunnen genieten, al heb ik vaak wel het idee dat ik het ze onder hun neus wrijf. Dus daarom doe ik het maar lekker via instagram. Dan kiezen ze er zelf voor het te zien.

En mn gedichten? Het is toch allemaal hetzelfde. En veel te dicht aan mijn hart. Die pauzeer ik even. En deze blog? Maar een paar kennen het bestaan hiervan, en daarvan maar een enkeling checkt het en leest het echt. Mij boeit dat niet zo veel. Zolang de echt geïnteresseerden het maar kunnen vinden. Slaap lekker.

Luna