Rotkop

Het springen van de
een op andere gedachte
Als hertjes in een veld
Dat alleen dan niet vrolijk
Forceren zich met geweld

Stuur ik de een weg,
de ander valt binnen
Vrolijk met een twist
Ik kan er niets tegen beginnen

Het zoenen van de een
Waarna die me uitlacht
Het achtervolgd worden
Ongezien in zijn macht

Het houdt mijn adem vast
Laat me adrenaline haten
Het is hem die me laat geloven
Dat mijn vrienden me hebben verlaten

Mijn eigen onzichtbare vijand
Fluistert dubbelzijdige dingen in
Iets waar ik naar verlang
Tot hij er een angst in vindt

Hij breekt mij, laat me nooit gaan
Vooral na iets leuks, komt hij er onverwacht weer aan.
Laat me geloven dat vrolijkheid geen zin heeft
Dat ik nergens plezier in vindt.

Ik noem het mijn paranoia
Waardoor ik niemand vertrouw
Werkelijkheid vervormt in mijn hoofd
Waardoor ik constant om mijn vrienden rouw.